Anne Karin: “Gelukkig heb ik naar mijn hart geluisterd”

Begin 2024 merkt Anne Karin op een avond dat haar hart ineens als een gek begint te kloppen. Even denkt ze dat het vast niks bijzonders zal zijn. Maar ergens is er een stemmetje dat haar waarschuwt. De andere dag belt zij toch haar huisarts. Dat jaar eindigt voor Anne Karin met een grote openhartoperatie.

“Ik ben 55 jaar, moeder van 3 kinderen en bonusmoeder van 2 stiefkinderen. Ze zijn tussen de 19 en 25 jaar. Daarnaast heb ik een drukke baan als hoofd van de HR-afdeling bij een verzekeringsmaatschappij. Zoals bij veel mensen is mijn leven vol: gezin, werk, verantwoordelijkheid, zorgen, plannen, doorgaan.”

“Begin 2024 kwam ik erachter dat ik een bicuspide hartklep heb. De aortaklep bestaat dan uit maar 2 in plaats van 3 klepbladen. Dit is aangeboren. In mijn geval erfelijk. Pech. Niets aan te doen. Die klep, maar ook stress en een hoop gebeurtenissen in mijn leven, had een flink aneurysma veroorzaakt. Ook lekte mijn hartklep.”

“Na een etentje met een vriendin kwam ik thuis. Ik liep de trap op en stond daarna al even in de badkamer. Ineens begon mijn hart als een gek tekeer te gaan. Het duurde misschien 15 seconden. Daarna was het weer voorbij. Ik dacht: ‘hm, vreemd’. Bijna suste ik mezelf in slaap met de gedachte: iedereen heeft weleens wat. Maar toen kwam er een ander stemmetje. Ik was 52. Vrouw. De groep die een hoger risico loopt. Dit voelde toch niet helemaal goed.”

Wist je dat er elke dag 52 vrouwen overlijden aan een hart- of vaatziekte? Word nu donateur, steun onderzoek naar hart- en vaatziekten bij vrouwen en ontvang een gratis pin!

“De volgende ochtend bleef het door mijn hoofd gaan. Uiteindelijk belde ik toch de huisarts. Een beetje met de toon van: het zal wel niks zijn, en ‘sorry dat ik bel’. Maar zij wilde me zien. Die middag hoorde ze een ruisje. De volgende dag zat ik al in het ziekenhuis. In één middag ging ik door de hele molen: CT-scan, ECG, echo en 2 gesprekken met de cardioloog.”

Achteraf ben ik zó blij dat ik dat ene signaaltje niet heb genegeerd.

“Bij het eerste gesprek hoorde ik al dat het ‘foute boel’ was. Er was een afwijking te zien bij mijn hartklep en in mijn aorta (grote lichaamsslagader). De cardioloog zei dat ik mijn partner moest bellen. En hem te vragen bij het tweede gesprek die middag aan te sluiten. Versuft belde ik Rob. Hij reed met gierende banden mijn kant op. Een uur later stonden we weer buiten. Ik had een hartafwijking die bij ongeveer 1 op de 100 mensen voorkomt. Er was al schade ontstaan. Maar de boodschap was: kom over een jaar maar terug.”

“In juli volgde een nieuwe meting. Die was niet goed. Mijn conditie ging achteruit. Mijn hartklep werd slechter. Het aneurysma bleef onveranderd groot. Ik was een tikkende tijdbom. ‘Je wilt toch niet zo’n risico lopen’, zei de cardioloog. ‘Binnen 3 tot 6 maanden moet je geopereerd worden.’ Dat kwam wel binnen.”

“Die zomer hadden we een mooie reis gepland. Kon dat nog wel, vroegen we ons af? Uiteindelijk hebben we onze droomreis naar de Seychellen toch gemaakt. Gelukkig maar. Daardoor werd 2024 niet alleen een jaar van angst en spanning. Het was ook een jaar met een prachtige herinnering. We hebben mogen zwemmen met walvishaaien. Magisch.”

Anne Karin loopt op het strand tijdens haar vakantie

“Op 21 november 2024 kreeg ik een Bentall-operatie: een grote openhartoperatie. Het herstel was intens. Heel intens. Toen ik weer thuis was, moest ik nog een keer met gierende banden en sirenes terug naar het ziekenhuis. Dat was heftig. Maar daarna ging het gelukkig stap voor stap beter.”

“Ik was blij toen ik weer een paar kilometer kon lopen. Grote inspanning, zoals de trap oplopen, was nog lang lastig. Maar herstellen van een openhartoperatie is niet alleen lichamelijk zwaar. Je moet ook opnieuw vertrouwen krijgen in je lichaam. In je hart. In wat wel en niet kan. Ik leer luisteren, doseren, accepteren en opnieuw opbouwen. Maar het is goed gekomen. En dat besef raakt me elke dag. ''

''Ik neem ook iets heel moois mee uit deze ervaring. De intense gesprekken, de rust die ik in mezelf heb gevonden en de liefde van de mensen om me heen neem ik voor altijd mee. Daar ben ik immens dankbaar voor.”

“Ik ben heel blij dat ik heb geluisterd naar dat stemmetje dat zei: pas op, je bent vrouw, begin 50, neem dit serieus. Daarom wil ik mijn verhaal vertellen. Vooral aan andere vrouwen. Omdat we vaak doorgaan. Omdat we klachten kunnen wegredeneren. Omdat we denken: het zal wel stress zijn, vermoeidheid, drukte, de overgang, ouder worden. Maar soms is het je hart.''

''Dus als je lichaam een signaal geeft en je voelt intuïtief dat je daar naar moet luisteren: luister. Bel de huisarts. Ook als je denkt dat het misschien niets is. Ook als je je bezwaard voelt. Ook als je begint met: ‘Sorry dat ik bel’. Je hart verdient het om gehoord te worden. En jij ook.”