Pauline: “Alex had drie aangeboren hartafwijkingen. Tekenen verbond ons en geeft me nu troost en kracht”
Alex was een gezonde, vrolijke jongen. Als kind was hij het liefst buiten: voetballen, met vrienden spelen of bezig zijn met hout. Houtbewerken vond hij prachtig. Later leerde hij voor meubelmaker en tekende hij op zijn laptop de mooiste ontwerpen.
De dag dat alles veranderde
“Alex had een lichte S-bocht in zijn rug en liep daarvoor één keer per week bij de fysio. Die dag in mei 2020 ging Alex zwemmen met vrienden. Hij wilde thuis al graag ingesmeerd worden. Toen zagen we het. Hij had net een groeispurt gehad, maar zijn lichte S-rug was ineens een heel scheve rug geworden. We schrokken enorm, maar wilden hem niet bang maken. Na overleg met een vriendin uit de zorg stuurden we foto’s naar de huisarts.”
Playmobilpoppetje
“De huisarts verwees Alex door naar een gespecialiseerde kliniek. Hij had een dubbele scoliose, een korset kon niets meer doen. Een operatie was de enige oplossing. In november kreeg hij twee kunststof staven langs zijn ruggenwervels. Zijn rug zou daarna niet meer hol of bol kunnen bewegen. Zelf grapte hij dat hij een playmobilpoppetje werd. Tegen de operatie of het grote litteken zag hij nauwelijks op. Wél tegen het herstel: de eerste maanden zou hij vooral moeten liggen, staan of lopen.”
Ineens ging het mis
”De operatie duurde acht uur en ging goed. Omdat Alex veel bloed had verloren, kreeg hij extra bloed. De nacht was onrustig, vooral voor het verplegend personeel. Zelf sliep hij en kreeg hij weinig mee. Om half vijf gingen ineens alle alarmbellen af. Alex had een hartstilstand. De kamer stond vol artsen en verpleegkundigen. Hij werd gereanimeerd. Het duurde even voordat zijn normale hartslag terugkwam. Wij moesten met spoed komen.”
Pauline van @potloodportretbypauline maakt prachtige potloodtekeningen
“Alex en ik zaten vaak samen te tekenen, hij meubels en ik portretten. Ik hoor nog steeds zijn stem als ik teken: ‘Mam, daar moet je echt iets mee gaan doen.’ In nagedachtenis van Alex ben ik daar mee gestart en ik voel dat Alex dan dicht bij me is...”
Meer informatie op @potloodportretbypauline.
Drie aangeboren hartafwijkingen
“Alex werd met de ambulance naar Nijmegen gebracht. Daar lag hij vier weken, het was tijdens corona. Uiteindelijk ontdekten de artsen dat hij drie aangeboren hartafwijkingen had. Hij had er nooit iets van gemerkt, omdat hij (en zijn hart) niet beter wisten. Maar de pompfunctie van zijn hart was ernstig verslechterd. Na de operatie aan zijn rug moest zijn lichaam extra bloed aanmaken, terwijl zijn hart al op het maximum werkte. Dit kon zijn hart niet aan. Dit was de oorzaak van zijn hartstilstand geweest.”
Een pacemaker
“Om zijn hart te ondersteunen, kreeg hij een pacemaker met drie draden. Daar ging Alex nuchter mee om. Natuurlijk waren er onhandige dingen: geen telefoon meer in het borstzakje, geen laptop op zijn buik. De pacemaker liet zien dat hij veel last had van boezemfibrilleren en boezemflutter. Hij kreeg meerdere cardioversies.”
Wachten op een donor
“Er volgden vele controles, onderzoeken en ziekenhuisopnames. Toen Alex achttien werd, ging hij over naar de volwassenenzorg. Zijn hart ging steeds verder achteruit. Ook zijn longen en lever kregen het zwaar. De cardioloog zei voorzichtig dat Alex misschien een donorhart nodig zou hebben. Dat was schrikken. Ja, Alex had beperkingen, maar wij vonden hem nog best ‘goed’. Dat donorhartverhaal parkeerden we even.”
Steeds verder achteruit
“Maar zijn gezondheid ging achteruit. Hij werd magerder, kon minder en herstellen duurde steeds langer. Uiteindelijk werd duidelijk dat hij een transplantatie nodig had. Omdat eten moeilijk ging en hij vaak misselijk was, kreeg hij in de nacht sondevoeding via een slangetje naar zijn buik. Overdag dronk hij flesjes met vloeibare voeding. Als hij daarnaast nog iets at, was dat meegenomen. Toch kon hij erg genieten van een gezellige borrelplank, ook al at hij er weinig van.”
Groen licht voor transplantatie
“Begin 2025 ging zijn lever hard achteruit. Hij kreeg veel vocht in zijn buik. Elke vijf à zes weken werd er twaalf liter vocht weggehaald. Naar school gaan kon niet meer. Avondjes met vrienden werden zwaar. Soms ging hij nog bij zijn elftal kijken. Daarna moest hij dagen bijkomen, maar hij had het ervoor over. Op 16 april 2025 kreeg Alex groen licht: hij kwam op de lijst voor een dubbele transplantatie, hart en lever.”
Lastige zoektocht
“Een passende donor vinden, zou moeilijk worden. Alles moest passen in zijn smalle lijf. Hij woog nog geen 50 kilo en was 1,72 meter. Door de scoliose lagen zijn organen ook net anders. Vanaf dat moment stonden onze telefoons altijd aan. Hij kon ieder moment gebeld worden. Maar dagen werden weken, weken werden maanden. Alex stond met urgentie bovenaan, zelfs op Eurotrans. Hét telefoontje bleef uit.”
Geen hoop meer
“In november ging het mis. Alex kreeg diarree en moest overgeven. Hij werd opgenomen in Groningen. Zijn bloeddruk bleek veel te laag, waarschijnlijk door het vele vochtverlies. In de nacht van 1 op 2 december werden we gebeld dat het niet goed ging. Op 2 december, zijn 20e verjaardag, kregen we te horen dat zijn lijf op was. De artsen konden hem niet langer op de transplantatielijst houden. Hij was zo verzwakt dat hij een transplantatie niet aan zou kunnen. Alex wilde graag naar huis. Dat kon. In de nacht van 3 op 4 december is hij thuis overleden.”
Een positieve jongen die graag maakte
“Ondanks alles bleef Alex altijd dezelfde gezellige, positieve jongen. Hij klaagde nooit en bleef hoop houden tot het laatst. We genoten in die laatste zomer als gezin nog van de tuin, ritjes met de auto, de kleine momenten samen. Alex leerde voor meubelmaker, hij tekende op zijn laptop de mooiste ontwerpen. Vaak zat ik bij hem aan tafel en tekende portretten van mensen. Hij zei altijd dat ik er wat mee moest gaan doen. Daar ben ik mee gestart. We missen hem zo enorm… “