Ingrid had jarenlang last van hartkloppingen, duizelingen en vermoeidheid
Ingrid (61) kreeg in het najaar van 2021 de diagnose boezemfibrilleren. Zij had toen al jarenlang last van ernstige hartkloppingen. Toch duurde het best een tijd voordat de diagnose kon worden gesteld.
Al jong klachten
“Eigenlijk tob ik er al mee vanaf m’n 53e. Ik wist niet wat het was en dacht dat het te maken had met de overgang of stress. Aan een hartaandoening dacht ik niet. Ik had geen hoge bloeddruk of andere klassieke symptomen van hart- en vaatziekten, zoals pijn op de borst.”
Het werd langzaam erger
“Ik kreeg steeds meer last van hartkloppingen. Zelfs als ik rustig op de bank zat of in bed lag, kon dit wel een uur doorgaan. Dan hielp niets om het tot rust te brengen. Ook kreeg ik duizelingen en kwam ik met moeite de trap op. Via mijn huisarts kwam ik bij de cardioloog, maar onderzoek wees in eerste instantie niets uit.”
Diagnose boezemfibrilleren
“Toen ik eens aan het fietsen was met een vriendin, kon ik onmogelijk een heuvel op komen. Zij zei toen: ‘dit is echt niet goed, hoor, Ingrid’. De huisarts stuurde mij opnieuw naar de cardioloog. Nu werd er wel iets gevonden en er volgde een diagnose: boezemfibrilleren. Aan de ene kant verbaasde het me niet, hartproblemen komen in mijn familie voor. Maar ik schrok er toch van, het was echt iets ernstigs.”
De juiste medicatie
“Ik kreeg medicatie voorgeschreven, deze sloeg gelukkig meteen aan. Mijn hartslag werd rustig en regelmatig. Het was een wereld van verschil: ik kon weer fietsen zonder het gevoel te hebben dat ik neer zou vallen, en ik kon de trap weer normaal op. Het voelde alsof ik mijn leven weer terugkreeg. Daar was ik heel dankbaar voor.”
Mijn ablatie kon niet doorgaan
“Helaas ging het een tijd later toch weer minder goed. Mijn hartslag werd weer onregelmatig; het nare gevoel was weer terug. Weer naar de cardioloog dus. Ik ging een traject in om een ablatie te ondergaan. Er was zelfs al een datum ingepland. Ik moest van tevoren bloedverdunners gaan slikken. Hier reageerde ik heel slecht op. Ik werd er ziek van en ben er direct mee gestopt. De ablatie kon toen niet doorgaan.”
Rustig leven en stress vermijden
“Vervolgens heb ik het even aangekeken. Door afronding van een aantal zaken die veel stress in mijn leven hadden veroorzaakt, kwam ik in rustiger vaarwater. Dit had meteen invloed op mijn hart. Het boezemfibrilleren werd veel minder. Ik leef nu zo rustig mogelijk en probeer stress te vermijden. De ablatie heb ik uit m’n hoofd gezet. Bij veel inspanning en drukte, kan mijn hart soms weer tekeer gaan. Voor die situaties heb ik een extra, snelwerkend medicijn dat ik kan slikken. De belangrijkste levensles voor mij is dat ik mijn grenzen goed moet bewaken en naar mijn hart moet luisteren. Zo kan ik nu goed met mijn aandoening leven.”
De invloed van stress
Er is inmiddels meer bekend over de invloed van stress op boezemfibrilleren. Stress kan boezemfibrilleren uitlokken. Maar het kan ook andersom. Boezemfibrilleren kan stress geven. Lees hier meer over stress.
Onderzoek is heel belangrijk
“Het idee dat boezemfibrilleren het risico op een herseninfarct kan vergroten, vind ik wel eng. Ik hoop echt dat er snel betere oplossingen komen voor hartritmestoornissen. Daarom is onderzoek hiernaar ook zo belangrijk.”