Jeanneke: “Ik heb boezemfibrilleren maar maak van iedere dag een feestje”
Jeanneke is 68 jaar en getrouwd met Karel. Sinds 2010 heeft ze boezemfibrilleren, ook wel atriumfibrilleren genoemd. Op aanraden van haar cardioloog heeft Jeanneke een ablatie ondergaan. Hierbij worden de elektrische prikkels in het hart geblokkeerd die het ritme verstoren.
Een elastische band
“Toen bleek dat ik boezemfibrilleren had, kreeg ik bètablokkers en bloedverdunners. Door de bètablokkers voelde het alsof er een elastische band om mijn hele lichaam zat. Hierdoor kon ik niet goed bewegen. Dat was naar en benauwend. Bovendien kreeg ik nog regelmatig aanvallen van atriumfibrilleren.”
Wat is boezemfibrilleren?
Bij boezemfibrilleren (ook wel atriumfibrilleren) is de hartslag onregelmatig. Hoewel het niet levensbedreigend is, moet het meestal wel behandeld worden.
Ruim 400.000 mensen in Nederland weten dat ze boezemfibrilleren hebben. Naar schatting zijn er daarnaast 80.000 mensen met boezemfibrilleren die het nog niet weten. Dit komt omdat de diagnose nooit gesteld is.
Steun vanuit de gemeenschap
“De cardioloog adviseerde me een ablatie voor mijn boezemfibrilleren. Hij deed daar vrij laconiek over. Ik merkte dat het voor hem een redelijk kleine ingreep was die hij vaker deed. Maar voor mij voelde het toch wel wat spannend. Ik heb informatie over de ingreep opgezocht op internet en ik ben lid geworden van een community voor hartritmestoornissen. Daar las ik ervaringen van anderen met boezemfibrilleren. Dat stelde me gerust.”
Ik besloot ervoor te gaan
“Uiteindelijk heb ik besloten ervoor te gaan. Na gesprekken met een elektrofysioloog, een anesthesist en een verpleegkundig-specialist was ik klaar voor de operatie. Behalve een acute blindedarmontsteking heb ik niet veel ervaring met ziekenhuizen. Ik stond er wel even van te kijken dat ik mijn eten moest bestellen met een tablet.”
Operatie geslaagd
“De operatie is geslaagd en zonder problemen verlopen. Voor de medewerkers van de afdeling cardiologie heb ik niets dan lof: wat werken zij hard! Het enige puntje was dat mijn man na de operatie niet gelijk is gebeld. Hij was behoorlijk ongerust, terwijl ik al weer op de afdeling lag. Ik vind het belangrijk dat er ook aan de mens naast de patiënt wordt gedacht. Maar verder was alles heel goed geregeld.”
Elke dag een feestje
“Na de operatie moest ik uiteraard herstellen. Pas na een maand of 3 weet je of er vooruitgang is geboekt en of de boezemfibrillatie minder is geworden. Tot die tijd ben ik rustig doorgegaan met mijn leven. Daarbij ging ik spanning zoveel mogelijk uit de weg. Gewoon, de dag nemen zoals hij komt. Op onze manier proberen mijn man en ik, samen met onze honden, van iedere dag een feestje te maken.''
