Marion kreeg een hartinfarct door een SCAD: “Ik wil vrouwen behoeden voor wat ik heb moeten doorstaan”
Marion (62) kreeg op 49-jarige leeftijd een hartinfarct. Achteraf door een scheur in haar kransslagader (SCAD). Het duurde lang voordat haar hartinfarct opgemerkt werd. Daardoor liep haar hart ernstige schade op. Na 9 jaar met een steunhart te hebben geleefd, heeft zij nu een donorhart. Haar eigen hart wordt gebruikt in een onderzoek naar SCAD.
Wat is SCAD?
Bij SCAD (Spontane Coronaire Arteriële Dissectie) scheurt plotseling een bloedvat dat het hart van bloed voorziet. Dit kan een hartinfarct veroorzaken. Het gevolg is hevige pijn en een verslechtering van de werking van het hart. Typische SCAD-symptomen zijn pijn op de borst, benauwdheid, misselijkheid, duizeligheid en hartkloppingen. Het komt vooral voor bij jonge vrouwen. Het is anders dan een klassiek hartinfarct. Er is namelijk geen sprake van slagaderverkalking en een bloedstolsel. De oorzaak is nog onbekend. Er is nog geen goede behandeling.
Van gezond naar ziek
“Ik was altijd gezond. Ik werkte, sportte, was actief. Ik had een gezonde leefstijl, rookte niet, dronk weinig alcohol, at gezond en bewoog veel. Er was niets aan de hand. Tot ik in 2011 merkte dat mijn conditie achteruitging. Fietsen en zwemmen ging steeds lastiger, ik had het vaak benauwd. Ik voelde dat er iets mis was, maar wist niet wat.”
Via de huisarts naar de cardioloog
“Na een aantal bezoeken aan mijn huisarts kreeg ik een holteronderzoek. Hieraan zag de huisarts dat mijn hart heftig reageerde bij weinig inspanning. Als ik de trap op liep, leek het alsof ik een marathon aan het lopen was. Genoeg reden om me door te sturen naar de cardioloog. Ook mijn bloeddruk bleek te hoog. Ik kreeg medicijnen om mijn bloeddruk te verlagen en mijn hart rustig te houden. Maar de medicijnen hielpen niet, het werd steeds erger.”
Het hartinfarct
“Eind 2011 kreeg ik last van hartkrampen, maar de klachten werden toegeschreven aan overgang en stress. Toch voelde ik intuïtief dat er iets ernstigs mis was, vooral op momenten dat ik kruipend door de kamer ging van de pijn. Begin 2012 kreeg ik medicatie tegen slokdarmkrampen, maar dat hielp niet.
Kort daarna ging het mis: tijdens een avond thuis met vrienden voelde ik me slecht en moest overgeven. De volgende ochtend had ik het benauwd en dacht dat ik dood zou gaan. Na een bezoek aan de huisartsenpost werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waar uiteindelijk bleek dat ik een hartinfarct had gehad.”
Schade aan het hart
“Het infarct zat in de linkerkant van de hoofdstam, een gevaarlijke plek. Ze hebben gelijk gedotterd en ik kreeg een stent. Maar de schade was al aangericht, een deel van mijn hart was te lang zonder zuurstof geweest. Ik lag op de hartbewaking, aan de hartlongmachine en kreeg medicijnen. Ik had zelf niet eens door hoe ernstig het was, probeerde iedereen gerust te stellen met ‘ik adem toch nog’. Tot het hoofd van de afdeling langskwam en verbaasd was dat ik het had overleefd. Dat kwam wel binnen.”
Een ICD
“Na de operatie heb ik een tijdje een uitwendige draagbare defibrillator gedragen. Er was gevaar op hartritmestoornissen. Ook heb ik moeten revalideren. Zo’n 3 maanden later kreeg ik een ICD (een inwendige defibrillator) en mijn conditie ging vooruit.”
Ernstig hartfalen
“Ik hield steeds meer vocht vast en werd 10 kilo zwaarder. Met medicijnen probeerden we het onder controle te houden, maar dit lukte niet. Zo ging het tot eind 2014 op en af. Tot mijn hartfunctie tijdens een fietstest nog maar 20% bleek te zijn.
Ik had ernstig hartfalen. Bij de mededeling dat een harttransplantatie nodig was, schrok ik enorm. Ik werd doorgestuurd naar het UMC Utrecht, dit was eind 2014.
Een steunhart
“Daar kreeg ik een screening voor een steunhart. Met een steunhart kun je de tijd tot transplantatie overbruggen. Tijdens de opname in het ziekenhuis kreeg ik een hartstilstand en ben ik gereanimeerd. Uiteindelijk is het steunhart op Oudejaarsdag 2014 geplaatst. Eind januari mocht ik naar huis. De revalidatie was heel zwaar.”
Mijn hart voor onderzoek
“Tot 2019 ging het redelijk goed. In de jaren daarna kreeg ik steeds meer problemen. In april 2023 kwam ik op de wachtlijst voor harttransplantatie. Precies een jaar later kreeg ik mijn donorhart. Na contact met Hester den Ruijter van het UMC Utrecht hoorde ik voor het eerst over SCAD. Zij dacht daaraan omdat ik jong mijn hartinfarct had gehad en in korte tijd van gezond naar heel ziek was gegaan. Mijn hart wordt nu gebruikt voor het onderzoek.”
Meer aandacht voor SCAD
“Ik vind het belangrijk dat er duidelijkheid komt over waarom iemand een SCAD krijgt. Welke factoren spelen daarbij een rol? Als we dat weten, kunnen we SCAD misschien voorkomen of eerder herkennen. Ook huisartsen moeten er alert op zijn. Regelmatig vertel ik mijn verhaal aan andere vrouwen. Dan leg ik uit dat ik een hartinfarct heb gehad door een SCAD. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: ‘Voel je je niet goed en heb je klachten, ga naar je huisarts en spreek het uit’.”
Hartstichting en onderzoek naar SCAD
De Hartstichting investeert 1,3 miljoen euro in onderzoek om SCAD’s beter te herkennen en te behandelen. Het gaat om twee nieuwe, internationale onderzoekprojecten.
- Het eerste onderzoek richt zich op de behandeling. Wetenschappers willen nagaan of patiënten beter geholpen zijn met een mildere vorm van bloedverdunners dan nu gebruikt wordt.
- Het tweede onderzoek gaat over de oorzaken. Daarbij wordt gekeken wat er misgaat in de cellen van de kransslagaderwand. Ook kijken ze naar welke rol vrouwelijke hormonen spelen, omdat SCAD vaker voorkomt rond een zwangerschap.