Kees moest geopereerd worden door een aortadissectie: “Doseren is in één keer een onderdeel van mijn leven geworden”
Kees (46) kreeg tijdens een gewone karate-avond plotseling hevige pijn op de borst. De pijn bleek een aortadissectie. De spoedoperatie en het zware herstel daarna vroegen veel van hem en zijn gezin. Maar door de steun van zijn partner en kinderen vond hij stap voor stap zijn kracht terug. Samen met zijn gezin heeft hij zich door dit ingrijpende moment heen gevochten. Nu kijkt hij met trots en dankbaarheid terug op die tijd.
Midden in het leven
“Ik ben al 22 jaar trotse partner en nu ook vader van twee prachtige kinderen (10 en 13 jaar). Ik had een mooi, maar druk leven. Ik had een leuke baan, sport, hobby’s, en sport van de kinderen waar ik graag bij ben. Vóór de kinderen was ik zoekende naar wat ik leuk vond in werk, en wat bij mij paste.. Maar sinds de komst van de kinderen staan zij op één. In de weekenden zijn we vaak op pad voor de sport van de kinderen. Ik prijs mijzelf gelukkig met een leuke club mensen waar ik mee omringd ben. Ik zeg 'had een mooi leven', want op 26 februari 2025 veranderde alles.”
Een gewone dinsdag, tot het misging
“Zoals elke dinsdag stond ik op de mat voor mijn karate-training. Ik voelde me niet helemaal fit, maar dat had ik wel vaker in deze tijd van het jaar. Karate is mijn uitlaatklep: het houdt mijn lichaam sterk en mijn hoofd helder. Daarom ging ik gewoon. Al na vijf minuten kreeg ik plots pijn in mijn borst. Het voelde gelijk niet goed. Voor ik het wist werd ik zwetend wakker op de mat. Ik was omringd door mensen en ik voelde mijn lichaam vechten. Mijn gedachten gingen direct naar het ergste: Bezwijk ik hier, terwijl mijn vriendin en onze dochter in dezelfde zaal rondlopen?”
Foute boel
“De ambulance was er snel, maar in het ziekenhuis begon een lange vreemde nacht. De oorzaak bleef tot ’s ochtends onduidelijk. Dat zorgde voor veel angst en onzekerheid. Toch voelde ik me ondanks die onzekerheid in goede handen. Na een CT-scan kwam een arts vertellen dat er iets mis was met mijn aorta: foute boel.”
We gaan dit oplossen
“De operatiekamer werd meteen klaar gemaakt. ‘We hopen dat uw partner nog op tijd is, maar we gaan niet wachten’. Dit was heel spannend, maar de chirurg was heel professioneel. Dat gaf mij kracht. Hij zei met een rustige, zelfverzekerde stem ‘we gaan dit oplossen’. Mijn partner kwam nét op tijd. We hielden elkaars handen vast. We hebben de afgelopen 22 jaar al veel met elkaar meegemaakt en weten wanneer het erop aankomt. Toen ik naar de operatiekamer ging dacht ik aan mijn moeder. Zij heeft zelf twee openhartoperaties gehad, en overleed kort daarvoor. En ik dacht natuurlijk aan mijn kinderen. De gedachte aan hen gaf me kracht.”
Doe je best, dan zal ik het ook doen,” zei ik tegen de chirurg. En weg was ik.
De impact van de verpleegkundigen
“De volgende herinnering is op de Medium Care. In het ziekenhuis volgde een onrustige tijd. Door de medicijnen en met drie andere patiënten op mijn kamer. Ik knapte langzaam op, maar niet genoeg. De nachten waren het zwaarst. Ik sliep bijna niet. Het waren donkere uren, maar de verpleegkundigen hielpen me erdoor. Ik kreeg warme melk of ze maakten een praatje. Ook kreeg ik na weer een slechte nacht een eigen kamer. Mensen in de zorg beseffen soms niet hoe groot hun invloed is, denk ik nog vaak. Ik vergeet hun gezicht misschien, maar nooit wat ze voor mij deden.”
Thuis begint de echte strijd
“Op 12 maart mocht ik eindelijk naar huis. Ik dacht dat thuiskomen het einde van de ellende zou zijn. Maar thuis bleek het begin van een nieuwe strijd. Veel pijn, en een lichaam dat ik niet meer herkende. Douchen betekende daarna liggen om bij te komen.
De trap op? Eerst zitten om te herstellen. Het zwaarste was de eenzaamheid. Overdag was iedereen weg. De wereld draaide door, ik stond stil. Niet kunnen slapen in de nacht, doodmoe zijn overdag. ‘Hoe kon een jonge, sportieve man zo kwetsbaar zijn?’. Maar ik bleef vechten. Lichtpuntjes waren de verhalen van de kinderen ’s avonds, en de komst van het voorjaar. Langzaam, heel langzaam, werd het beter.”
Weer terug in het leven
“Na drie maanden mocht ik weer wat werk opbouwen. Weer onderdeel zijn van de samenleving voelde goed. Maar het verraste me hoe zwaar alles was: gesprekken, vergaderingen, een dag tussen mensen. Mijn collega’s dachten gelukkig goed mee. Doseren is in een keer een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Nu heb ik een lichaam dat zegt, stop het is genoeg. Laatst heb ik een goed gesprek gehad met mijn cardioloog. We spraken over wat ik wel en niet meer kan. Actieve sport zoals karate kan nog niet. Maar samen met een coach zoek ik naar wat wél kan.
Wat mij enorm geholpen heeft, is de hartrevalidatie. De begeleiding was heel waardevol en gaf mij het vertrouwen in mijn lichaam terug. Met lotgenoten in één ruimte zijn schept een band. Je hoeft ze niet eens te vertellen waarom je er bent. En een beetje humor onder mannen helpt soms meer dan woorden. Na de hartrevalidatie ben ik gaan zwemmen om mijn conditie weer op te bouwen.”
Trots, dankbaar en hechter
“Het gaat nu goed met mij en met ons gezin. Als ik terugkijk, ben ik vooral trots op mijn kinderen en mijn partner. Zij vingen mij op toen ik zelf niet die rots in de branding kon zijn. Ik ben trots op onze veerkracht, op hoe we er met elkaar doorheen zijn gegaan. We waren altijd al hecht, maar deze periode heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Ik heb geleerd wat echt belangrijk is. Ik zal misschien nooit meer een tien worden, maar ik haal eruit wat erin zit. Want je weet nooit wanneer het zomaar weer kan veranderen.”
Belang van onderzoek
“Ik realiseer me meer dan ooit hoe belangrijk onderzoek naar hart- en vaatziekten is. Ik vond het dan ook fantastisch dat ik een aantal persoonsgebonden beurzen mocht uitreiken tijdens de Dekkermiddag. Om al die gedreven en enthousiaste onderzoekers te horen vertellen over hun onderzoeken, dat gaf me enorm veel hoop op oplossingen in de toekomst.”
