Thijmen is burgerhulpverlener: “Vanaf het moment dat ik er ben, voel ik de verantwoordelijkheid”
“Het is midden in de nacht. Mijn telefoon geeft een lange, felle tuut. Een geluid dat ik gelijk herken. Mijn hartslag schiet omhoog. Binnen een paar seconden kijk ik naar het adres. En dan ga ik. Soms zelfs op blote voeten. Want op dat moment telt maar één ding: er is iemand die mijn hulp nodig heeft.”
Waarom elke minuut telt bij een hartstilstand
Per jaar krijgen zo’n 16.000 mensen een hartstilstand buiten het ziekenhuis. De eerste 6 minuten bij een hartstilstand zijn van levensbelang. Hoe sneller er wordt gestart met reanimeren en er een AED aangesloten wordt, hoe groter de kans dat het slachtoffer het goed overleefd. Snelle hulp maakt het verschil tussen leven en dood. Daarom wil de Hartstichting dat zoveel mogelijk mensen leren reanimeren en zich aanmelden als burgerhulpverlener.
Thijmen (24 jaar): “Vanaf het moment dat ik aankom totdat de ambulance er is, zie ik de patiënt als mijn verantwoordelijkheid. Die gedachte geeft focus. Ik vergeet de wereld om me heen en doe wat moet gebeuren. Alles draait om actie, niet twijfelen.”
De reanimatie die ik nooit zal vergeten
“De oproep die me het meest heeft geraakt, was bij een jongetje van 7. Hij had een hartstilstand gehad. Ik voelde meteen de paniek van de ouders, het geschreeuw, de wanhoop. Toch bleef ik kalm en deed wat nodig was. Later hoorde ik van de politie dat het jongetje het had overleefd. Ik voelde een enorme opluchting. Zulke momenten blijven je bij. Het laat zien hoe dun de lijn is tussen leven en dood. Hoe groot het verschil kan zijn als jij op tijd bent.”
Waarom ik in actie kom als het alarm gaat
“Ik ben burgerhulpverlener sinds 2019. Dat is nu zo’n 6 jaar. De reden dat ik me heb aangemeld, was een reanimatie die ik destijds op straat meemaakte. Ik kon toen al reanimeren, maar ik was nog geen burgerhulpverlener. Die ervaring raakte me diep. Ik dacht: stel dat ik dit vaker kan doen, dat ik me voorbereid, dat ik kan helpen.”
Geen ruimte voor discussie
“In een reanimatie-situatie is er geen ruimte voor discussie. Duidelijkheid redt levens. Als iemand anders eerder is en de leiding neemt, dan volg ik. Het gaat niet om ego, het gaat om de patiënt. Na afloop is er soms gelegenheid om na te praten. Praten met andere burgerhulpverleners is fijn, zij begrijpen precies wat het met je doet. Je hoeft niet alles uit te leggen. Dat helpt om dingen te verwerken.”
Word ook burgerhulpverlener
De nachtelijke oproepen
“Ik kreeg al 11 keer een oproep, buiten werktijd. Soms overdag, maar regelmatig ook ’s nachts. Ik laat mijn telefoon altijd aanstaan, ook als ik slaap. Het alarm maakt me direct wakker. Dan sta ik meteen in de actiestand. Als ik kan, ga ik. Altijd. Maar ik gebruik ook mijn verstand. Als ik bijvoorbeeld wat gedronken heb, ga ik niet de weg op. Het is belangrijk dat we als burgerhulpverleners niet alleen snel, maar ook veilig handelen.”
Te weinig burgerhulpverleners in mijn buurt
“Ik woon in Enschede, vooral in mijn wijk zijn er helaas nog te weinig burgerhulpverleners. Bij een oproep ben ik gelukkig nooit de enige. Maar soms kom ik mensen tegen die niet goed weten wat ze moeten doen. Of omstanders die er alleen maar bij staan. Dat is frustrerend, want elke seconde telt. Ik probeer anderen enthousiast te maken. Soms geef ik in de buurt uitleg over wat burgerhulpverlening inhoudt. Geen officiële cursus, maar om mensen bewust te maken van het belang van reanimeren. Als ik zo iemand inspireer om zelf een cursus te volgen, dan heb ik mijn doel bereikt.”
De leiding durven nemen – en op tijd loslaten
“Iedereen kan leren reanimeren, maar om burgerhulpverlener te zijn, moet je kunnen doorpakken. Je moet de leiding durven nemen. Of juist loslaten als iemand anders dat doet. En lichamelijk moet je het aankunnen. Eén keer gaf mijn smartwatch aan dat ik tijdens een reanimatie 1.300 calorieën had verbrand. Dat zegt genoeg.”
“Door mijn achtergrond als verpleegkundige ben ik gewend om met heftige situaties om te gaan. Misschien helpt dat me om het beter te verwerken als een reanimatie niet goed afloopt. Dat is gelukkig pas één keer gebeurd. Natuurlijk doet dat iets met je. Maar ik kan het loslaten als ik weet dat ik alles heb gedaan wat ik kan.”
“Help elkaar”
“Als ik één boodschap mag meegeven, is het deze: help elkaar. Het kost zo weinig, en het kan zo veel betekenen. Volg een reanimatiecursus, probeer het gewoon. Je weet pas hoe belangrijk het is als je het zelf meemaakt. Van het moment dat mijn telefoon gaat tot het moment dat de ambulance er is, weet ik: dit is waarom ik het doe. Want in die minuten, op dat ene moment, kun je het verschil zijn tussen leven en dood.”