Rosewitha verloor Hans na precies één jaar samen vrij zijn

Bijna veertig jaar waren Rosewitha en Hans samen. Tot op die ene dag. “Ik werd wakker van zijn vreemde ademhaling. Daarna werd het stil, té stil. Geen hartslag. Ik belde 112.” In een klap eindigde hun leven samen. Precies een jaar na hun vervroegde pensioen overleed Hans plotseling aan een hartstilstand. Rosewitha, zelf hartpatiënt, vroeg om een donatie aan de Hartstichting in plaats van bloemen. Zo wilde ze doorgeven wat bij Hans hoorde: iets betekenen voor anderen.

“Hans en ik leerden elkaar kennen op de middelbare school, ik was 17, Hans 16. Vanaf dat moment hoorden we bij elkaar. Wij hadden geen kinderen. Hans was een vriendelijke man. Hij had een groot netwerk en was geliefd. Hij maakte tijd voor mensen. En als dat een keer niet lukte, legde hij dat gewoon uit. Dat tekende hem.”

“Samen genoten we van Nederland, hier is zoveel moois. We waren geen mensen die ver weg hoefden. Zelfs toen een deel van mijn voet werd geamputeerd, bleven we er veel op uit gaan. Mijn opvouwbare scootmobiel ging mee in de auto. Zo deden we samen vele wandelpaden.”

“Sinds 2014 veranderde mijn gezondheid. Ik kreeg diabetes type 1. Later kwamen daar ernstige oogproblemen bij. Ik zie op twee meter afstand nog contouren van een gezicht. Maar geen gezichtsuitdrukking meer. Iets verder weg verdwijnen ook de kleuren. Hans heeft mij heel wat kilometers in een rolstoel geduwd. Ik heb ook een blindegeleidestok. Vaak verbloem ik hoe lastig het is. Maar hij zag het en stond naast me. Altijd.”

“Met diabetes heb je meer kans op hart- en vaatziekten. Ik weet niet zeker of het met elkaar te maken heeft, maar in 2020 kreeg ik in één keer een hartinfarct, herseninfarct en longembolie. Ik heb niets voelen aankomen. Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik meerdere hartstilstanden. Ik ben vijf keer gereanimeerd. Ik kreeg stents en een ICD, een apparaatje dat ingrijpt bij gevaarlijke hartritmestoornissen. Wonder boven wonder kwam ik er goed uit.”

Hans en ik hebben veel meegemaakt. Maar hij leerde mij steeds hetzelfde: schouders eronder. Rechtop. Neus in de wind.

“Op 15 mei 2025 stopten we allebei met werken. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Door mijn gezondheid dachten we: als we nu samen tijd kunnen maken, waarom wachten? We deden leuke dingen. We hadden alle tijd voor elkaar. We hebben precies 365 dagen kunnen genieten. Op de dag dat hij overleed, spraken we nog over hoeveel moois dat jaar ons had gebracht.”

“Hans overleed in het voorjaar van 2026 plotseling aan een hartstilstand. Hij was pas 56 jaar. Hij had geen bekende hartproblemen. Die ochtend had hij nog gegolfd. In de middag liep hij naar een vriend en weer terug, samen zo’n tien kilometer. ’s Avonds voelde hij zich niet lekker. Hij dacht dat hij verkouden werd. Hij nam een paracetamol en we gingen vroeg naar bed. Ik viel in slaap.”

“Een half uur later schrok ik wakker van zijn ademhaling. Het klonk vreemd. Ik gaf hem een por. Even werd het stil. Toen hoorde ik opnieuw een raar geluid. Daarna werd het té stil. Ik legde mijn hand op zijn borst en buik. Ik voelde aan zijn pols en hals. Geen hartslag. Ik belde 112. De brandweer was er binnen drie minuten.”

“Ze begonnen meteen met reanimeren. In het ziekenhuis vertelden ze al snel dat zijn organen ermee waren gestopt. Ik moest beslissen of ze mochten stoppen. Wij hadden daar ooit over gesproken. Als er geen goede kans meer was, wilden we niet koste wat kost gered worden. Dus ik stemde in. Binnen een uur was ik mijn Hans kwijt.”

“Het is nu een half jaar geleden. Sinds die dag zit er een dikke knoop in mijn maag. Soms voelt het alsof ik naar de film van iemand anders kijk. Het gekke is, ik kan reanimeren. Ik heb mijn diploma’s. Ik heb zelfs ooit een vrouw succesvol gereanimeerd. Maar toen 112 mij vroeg of ik Hans kon reanimeren, kwam ik in een soort freeze terecht. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik voel me daar niet schuldig over. Het is wat het is. Op dat moment kon ik het niet.”

Met de donatiebox 'Geef om jou' zamel je tijdens de condoleance, begrafenis of crematie geld in. Met het ingezamelde geld financiert de Hartstichting wetenschappelijk onderzoek om hart- en vaatziekten eerder te herkennen en behandelen.

Hoe werkt het?

Je krijgt de donatiebox gratis thuisgestuurd.
Je vouwt de box eenvoudig in elkaar en sluit hem af met de 3 sluitzegels.
Zet de donatiebox tijdens de bijeenkomst op een prominente plek, bijvoorbeeld bij het condoleanceregister.
Maak het bedrag over op het IBAN-nummer, deze staat op het “giftformulier” wat via de mail wordt toegestuurd met de aanvraag van de donatiebox.

“Toen Hans overleed, was het 30 graden. Ik dacht: bloemen houden het niet lang. Ik wilde liever dat er iets nuttigs met het geld gebeurde. Omdat Hans overleed aan een hartstilstand, en ik zelf hartproblemen heb, voelde de Hartstichting passend. Op de rouwkaart vroegen we daarom om een donatie. Mijn nichtje wees me daarna op de In Memoriam collectebus. Die heb ik toen snel nog besteld en kwam gelukkig op tijd voor de uitvaart binnen. Voor mij voelde dit als een waardig eerbetoon. Hans was iemand die goed deed voor anderen.”

Wie goed doet, goed ontmoet. Dat merk ik nu ook. Mensen doen veel voor mij. Daar ben ik dankbaar voor.

“Ik hoop dat onderzoek meer mensen met hart- en vaatziekten kan helpen. Dat problemen eerder worden ontdekt. Dat er meer kennis komt, meer hulp en meer plekken waar mensen terechtkunnen. Wat ik anderen wil meegeven? Weet van elkaar wat je wensen zijn. Leg ze vast. Praat erover, ook als dat moeilijk is. En ga nooit met ruzie naar bed of uit elkaar. Maak het eerst goed. Dit deden Hans en ik altijd. Want het leven kan ineens afgelopen zijn. Ineens kun je alleen komen te staan. Zorg dat de liefde blijft.”