Hartstichting.nl wordt geladen

Heel langzaam ging ik achteruit

“Het klinkt soms nog steeds alsof het over iemand anders gaat, maar het is mijn dagelijkse werkelijkheid. Alles begon heel langzaam, bijna ongemerkt. Ik voelde me steeds vaker benauwd. Ik werd zwaarder, zonder dat ik daar een verklaring voor had. Mijn benen, enkels en buik zwollen op. Lopen werd moeilijker, en elke dag voelde zwaarder dan de vorige. Ik kon mijn werk niet meer doen. Toch bleef ik rondlopen met het idee dat het wel weer over zou gaan.”

Over hartfalen

Zo’n 246.000 mensen in Nederland weten, net als Diana, dat ze hartfalen hebben. Naar schatting zijn er nog zo’n 255.000 mensen die de ziekte hebben, maar dit nog niet weten. Bij hartfalen pompt het hart minder goed bloed rond. Hierdoor krijgen je organen en spieren te weinig zuurstof en voedingsstoffen. Hartfalen geeft klachten als kortademigheid, vermoeidheid en het vasthouden van vocht.  Als de klachten toenemen, zijn de gevolgen voor het dagelijks leven ernstig.

Hartfalen is in de meeste gevallen nog niet te genezen. Na de eerste ziekenhuisopname sterft 67% van de mensen binnen 5 jaar.

Behandeling
De behandeling van hartfalen is afhankelijk van de situatie. Dankzij de juiste medicijnen en gezond leven, kunnen de klachten verminderen. Er zijn ook andere behandelmogelijkheden. Lees hier meer.

 

Mijn lichaam gaf het op

“In korte tijd veranderde mijn lichaam enorm. Mijn buik werd zo groot dat het leek alsof ik een zesling droeg. Mijn benen herkende ik bijna niet meer. De zoektocht begon en heeft lang geduurd. Toen ik uiteindelijk op de Eerste Hulp belandde, dachten artsen eerst aan een longembolie. Maar de CT-scan liet iets anders zien: een vergroot hart en veel vocht in mijn buik, benen en zelfs mijn nek.”

Na een tijdje kwam de diagnose hartfalen

“Er volgden echo’s, foto’s en onderzoeken. Toen kwam het antwoord waar ik al bang voor was: hartfalen. De pompfunctie van mijn hart was erg verslechterd. Ik had een ejectiefractie van 20%. Twee uur later lag ik aan de hartbewaking. De artsen zeiden duidelijk: ‘uw hart zal altijd beperkt blijven werken’."

Meer over ejectiefractie

De arts bepaalt de knijpkracht van het hart meestal met een echo. Dit heet de ejectiefractie. De ejectiefractie geeft aan hoeveel bloed je linkerhartkamer per hartslag wegpompt. Een gezond hart pompt 50 tot 70% van het bloed weg. Er blijft namelijk altijd bloed in het hart achter. De uitkomst kan zijn:

1)         50% of hoger: normale knijpkracht
2)         41-49%: licht verminderde knijpkracht
3)         40% of lager: duidelijk verminderde knijpkracht

Steun onderzoek naar hartfalen

Hartfalen is dichterbij dan je denkt. Veel mensen denken dat hartfalen ‘voor anderen’ is, terwijl 1 op de 4 ermee te maken krijgt. Ook Linda (48) heeft hartfalen. Door onderzoek naar hartfalen ontdekken we de ziekte eerder, verbeteren we behandelingen en krijgen mensen meer grip op hun leven en meer kwaliteit van leven.
Linda hartfalen

Leven met een nieuwe werkelijkheid

"Het was maar de vraag of en hoe ver het hart zich zou kunnen herstellen. Dit kwam hard binnen. Ik dacht eerst: misschien is dit tijdelijk, maar dat bleek niet zo. Ik moest leren leven met een nieuw lichaam en een nieuwe werkelijkheid. Ook ben ik nog steeds erg verdrietig dat we het niet eerder hebben herkend. Dan had ik misschien minder schade aan mijn hart gehad. Maar ik probeer stap voor stap vooruit te kijken.”

Indrukken die blijven

“De tijd in het ziekenhuis zal ik nooit vergeten. Ik hoorde de piepjes van de hartbewaking. Soms ging er een alarm af omdat iemands hart stopte. Dan hoorde ik de artsen rennen. Soms hoorde ik later familieleden huilen. Dat grijpt je aan. Het maakte me bang, maar ook dankbaar dat ik er nog ben.”

Zoektocht naar de juiste medicatie

“Vanaf mijn opname in het ziekenhuis slik ik elke dag een rijtje medicijnen. Niet zomaar pillen. Maar, zoals de artsen ze noemen, ‘levensverlengende pillen’. Dat klinkt zwaar, en dat ís het ook. Mijn hart reageerde in het begin slecht op de medicatie. Mijn hartslag werd veel te laag. Dus begonnen we opnieuw: andere middelen, andere doseringen, zoeken naar wat werkt.”

Keuzes maken

“Een van de dingen die we niet kunnen doen is het aanpakken en onderhouden van de tuin. Financieel hebben we het niet makkelijk. Ik ben nu al 3 jaar ziek en kan niet werken. We moeten daarom echt keuzes maken. Een tuin kost veel geld. Of je moet veel zelf doen. Door alle omstandigheden heb ik én geen geld én geen energie. Meedoen aan De Grote Tuinverbouwing is een groot cadeau. Straks heb ik een fijne tuin om lekker te zitten en een boekje te lezen. En op deze manier kan ik helpen om aandacht te vragen voor hartfalen.”

De Grote Tuinverbouwing terugkijken? Dat kan via www.degrotetuinverbouwing.nl.

Bijwerkingen

“De bijwerkingen zijn nog steeds lastig. Ik ben vaak licht in mijn hoofd, soms misselijk en ik heb weinig energie. Toch weet ik dat deze medicijnen mij helpen. Als ik op tijd rust neem en luister naar mijn lichaam, dan red ik het beter.”

Reacties van de buitenwereld

“Je stuit als hartfalenpatiënt op veel onbegrip. Mensen begrijpen het vaak niet. Ze hebben geen idee waar je doorheen gaat. Aan de ene kant komt dat ook door mezelf. Je wilt je niet zielig voordoen en niet klagen. De leuke moeder zijn. Dat ik constant in gevecht ben met mezelf zien mensen niet.”

Leven met een beperkte pompfunctie

“Inmiddels is de pompfunctie wel iets hersteld (ejectiefractie 40%). Dat is een kleine verbetering waar ik dankbaar voor ben. Maar het betekent nog steeds dat ik niet alles kan wat ik vroeger deed. Ik leer nu leven met een hart dat anders werkt dan voorheen. Een hart dat minder aankan, maar nog steeds klopt. Ik probeer elke dag te denken: dit ben ik nu. Ik ben nog steeds aan het wennen.”

Mijn kinderen zijn mijn alles

“Thuis woon ik samen met 2 kinderen, een zoon van 17 en een dochter van 11. We proberen te leven met deze nieuwe realiteit. Gelukkig krijgen we hulp van mijn beste vriend. Ook al wonen we niet samen, hij helpt ons waar hij kan. Mijn moeder is mijn grote steun en toeverlaat, ook zij staat altijd voor ons klaar. Toch zijn er veel dingen die nu niet meer lukken.”

Diana