Claudia is burgerhulpverlener: “Bij die ene toon weet ik dat er een leven op het spel staat”
Claudia (46): “Ik weet niet eens meer precies hoe lang ik burgerhulpverlener ben. Een jaar of tien, vermoed ik. Maar ik weet nog wél hoe goed het voelde toen ik me aanmeldde. Een gevoel van verantwoordelijkheid en nieuwsgierigheid. En een soort stille belofte aan mezelf. Want als mij of iemand in mijn omgeving iets overkomt, hoop ik ook dat er snel iemand komt helpen. Dan vind ik dat ik dat andersom óók voor een ander moet doen.”
Waarom elke minuut telt bij een hartstilstand
Per jaar krijgen zo’n 16.000 een hartstilstand buiten het ziekenhuis. De eerste 6 minuten bij een hartstilstand zijn van levensbelang. Hoe sneller er wordt gestart met reanimeren en er een AED aangesloten wordt, hoe groter de kans dat het slachtoffer het goed overleefd. Snelle hulp maakt het verschil tussen leven en dood. Daarom wil de Hartstichting dat zoveel mogelijk mensen leren reanimeren en zich aanmelden als burgerhulpverlener.
“In de loop der jaren ben ik zo’n 8 tot 10 keer in actie gekomen. Soms was de ambulance er al. Soms waren er al andere burgerhulpverleners. Dat blijft bijzonder: die mensen die uit alle hoeken komen aanrennen of aanfietsen. Alsof het een stille afspraak is die we met elkaar hebben gemaakt. Je doet het samen en dat raakt me elke keer weer. Het geeft een gevoel van veiligheid. Niet alleen voor de persoon in nood, ook voor mezelf. Ik ben er trots op dat we dit in Nederland zo goed doen met elkaar.”
Het leven redden van een jongen van 14 vergeet je nooit meer
“Sommige gevallen blijven me altijd bij. Zoals een jongen van 14. Hij viel van zijn fiets, pal voor mijn werk. Ik was er samen met iemand die ook kon reanimeren. We zijn gestart met reanimatie. Gelukkig was de ambulance er heel snel. Hij heeft het overleefd. Dat zijn momenten waarop je later even stil wordt. Je schakelt snel, doet wat je moet doen. Pas daarna dringt tot je door wat je eigenlijk hebt gedaan: je hebt iemand tijd gegeven. Leven.”
Anderen overtuigen om ook burgerhulpverlener te worden
“Toen ik besloot om me aan te melden, heb ik dat niet eerst met mijn gezin besproken. Ik deed het gewoon. Wel sprak ik er over met mijn zwager, hij is brandweerman. In zijn werk heeft hij hier regelmatig mee te maken. Soms probeer ik anderen die een reanimatiecursus hebben gedaan te overtuigen om zich aan te melden. Zo is mijn man Joost ook burgerhulpverlener geworden. Als we allebei thuis zijn, ga ik meestal. Maar hij helpt me dan wel op weg.”
Word ook burgerhulpverlener
Een goed gevoel, ondanks dat het niet goed afliep
“Het kan ook anders aflopen. Vlakbij mijn huis kreeg een Belgische man een hartstilstand. Ik was als eerste ter plaatse met een AED. Ik heb de stickers van de AED opgeplakt en een schok toegediend. Hij is met hartslag naar het ziekenhuis gegaan, maar helaas heeft hij het niet gered. Zijn familie heeft hierdoor nog wel de kans gehad om afscheid van hem te nemen. En hij heeft 2 organen kunnen doneren. Daardoor leven nu 2 mensen verder.”
Waardevol contact met de nabestaanden
“Zijn vrouw, die toevallig ook Claudia heet, heeft me later opgezocht. We hebben nog steeds contact. Soms stuurt ze me een foto van haar kleinkinderen. Ze is dankbaar dat er mensen bij hem waren in de laatste momenten. En dat dankzij de reanimatie zijn laatste wens van orgaandonatie mogelijk is geweest. Dat raakt me nog steeds.”
Even helemaal van slag
“Na die reanimatie in mijn eigen wijk was ik wel even van slag. Niet eens door emotie, maar puur een lichamelijke reactie. Ik wilde gaan koken, maar mijn handen deden niet wat mijn hoofd bedacht. Ik liet ’t eten aanbranden. Alsof mijn lichaam even moest bijkomen.”
Een gemiste oproep
“Toch heb ik geen moeite met het feit dat het soms niet lukt. Want als ik er niet was geweest, was het sowieso misgegaan. Nu heb ik iemand tenminste een kans gegeven. Dat besef geeft rust. Wat ik wél lastig vond, was die ene oproep die ik niet hoorde. Een man in de buurt overleed. Ik heb even gedacht: Wat als…? Maar uiteindelijk kun je niet altijd overal zijn. Dat is nu eenmaal zo.”
Goed voorbereid zijn
“Door de jaren heen ben ik steeds praktischer geworden. Ik volg ieder jaar een herhalingscursus reanimatie. Af en toe neem ik de stappen nog eens door. En ik let overal op AED’s, dat gaat vanzelf. Zelfs in het buitenland doe ik dat. ’s Nachts staat mijn telefoon uit, ik wil mijn telefoon liever niet in de slaapkamer. En ik weet dat de ambulance in Wateringen er in de nacht sneller is dan ik. Je moet keuzes maken die voor jouw situatie kloppen.”
Probeer gewoon of het ook iets voor jou is
“Soms vragen mensen me of je een bepaald type moet zijn. Dan zeg ik altijd: je moet iets willen doen voor een ander. Een doener zijn. Een mensen-mens. Maar het gekke is: je weet pas hoe je reageert als je telefoon gáát. Ik dacht vroeger dat ik zou bevriezen. Maar dit blijkt niet zo te zijn. Ik kom juist in actie. Misschien verras jij jezelf ook wel.”
“Daarom zeg ik tegen iedereen die twijfelt: probeer het gewoon. Vind je het toch niks, dan kun je altijd stoppen. Maar als je kunt reanimeren, waarom zou je het dan níet doen? Hoe meer burgerhulpverleners er zijn, hoe sneller hulp ter plaatse is. En dat kan echt het verschil maken tussen leven en dood.
Ik hoop dat mensen zich aanmelden. Want ieder van ons kan op een dag degene zijn die het verschil maakt. En soms zelfs meer dan dat. Soms kun je iemand tijd geven. Afscheid. Hoop. Leven. En dat is het mooiste wat je ooit zult doen."