Op 13 oktober 2012 kreeg Joyce, toen 26 jaar, een hartinfarct. Het heeft haar leven ingrijpend veranderd. Zij blijft zich afvragen waarom het niet eerder is herkend, waarom er niet sneller is gehandeld.

“Al twee jaar liep ik met klachten rond die artsen niet thuis konden brengen. Alsmaar vermoeid, geen energie. Ik heb zelfs bijna een half jaar ziek thuis gezeten. Een burn-out, dachten ze. Ik was net weer voorzichtig mijn werk aan het hervatten, maar dit ging moeizaam. Ook had ik al een paar weken last van pijn tussen de schouderbladen.”

“Die bewuste dag zakte ik opeens in elkaar. Het zweet brak me uit, ik moest overgeven en ik had vreselijke pijn op de borst. Ik dacht dat ik dood ging. Met de laatste kracht die ik in me had, belde ik de huisartsenpost.”

Een zwaar hartinfarct

“Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Toen ik aankwam, stonden mijn ouders me al op te wachten. Die blik in hun ogen zal ik nooit vergeten. Zoveel machteloosheid en verdriet. In het ziekenhuis hebben de artsen me direct gedotterd. Maar het was al te laat. Een groot deel van mijn hart was afgestorven. Ik had een heel zwaar hartinfarct doorgemaakt.”

“Het herstel verliep moeizaam. Het revalidatietraject duurde maar liefst 32 weken, 3 keer per week. Nog altijd slik ik veel medicijnen. Ik heb hartfalen en mijn hart werkt nog maar voor 30%. Hierdoor is mijn leven ingrijpend veranderd.”

Moeilijk accepteren dat ik niet alles kan

“Ik zou in de bloei van mijn leven moeten zijn, maar simpele dagelijkse dingen vallen mij al zwaar. Het huishouden of boodschappen doen, lange afstanden rijden in de auto. Allemaal dingen waarbij ik nu hulp nodig heb. Ze zijn te vermoeiend voor mij. Ik douche zelfs met een kruk. Ik raak snel buiten adem. Als ik me te veel inspan of stress heb, komt de pijn op de borst terug. Het overkomt me dagelijks.”

“Het is heel moeilijk om te accepteren dat ik niet meer alles kan, zeker als je zo jong bent als ik. Mijn hoop voor de toekomst is dat mijn hart niet verder achteruit gaat en dat ik uiteindelijk meer energie krijg.”

Veel steun van mijn familie

“Ook al word ik nooit meer de oude, toch ben ik dankbaar dat ik er nog ben. Vooral voor mijn ouders en mijn broer. Zij steunen me waar ze kunnen. Ik probeer mijn leven weer op te pakken. Zo heb ik veel gehad aan een therapiesessie met paarden. Het was niet alleen een mooie afleiding, maar het was alsof zij een last van me afnamen en me er liefde, kracht en energie voor teruggaven. Een hele bijzondere ervaring.”

Meewerken aan campagne Hartstichting

“Ik hoop dat er meer aandacht komt voor wat een hartinfarct kan aanrichten. Het kan heel je leven veranderen, zelfs als je zo jong bent als ik. Daarom deed ik graag mee aan de campagne van de Hartstichting voorafgaand aan de collecteweek in 2015. Er is een filmpje gemaakt en ik heb een radiocommercial ingesproken.”

“Ik kreeg veel positieve en mooie reacties uit mijn omgeving en op Facebook. Fijn dat er zoveel mensen met je meeleven en je een hart onder de riem steken. Mede dankzij dit filmpje hebben zich veel nieuwe collectanten aangemeld. Met het geld dat zij ophalen kan er meer onderzoek gedaan worden.”

Verrassing van het VriendenFonds

De Hartstichting diende in 2016 een aanvraag in voor Joyce, omdat ze zich ondanks haar ziekte al jaren inzet voor de Hartstichting. Ze kreeg een mooie verrassing: een bijdrage van € 2.000,- voor een grote hoekbank om te rusten en te relaxen. Joyce was heel erg verrast en blij met dit cadeau. 

Ze vertelt: “Dit was een dag om nooit meer te vergeten. Samen met mijn familie werd ik compleet overvallen, en het duurde even voor ik besefte wat er allemaal gebeurde. Ik vind het ontzettend gaaf dat de Hartstichting dit voor me gedaan heeft. Echt heel erg bedankt! Als ik een bank heb uitgekozen zal ik er elke dag van genieten. Dan kan ik ’s middags als ik moe ben even lekker met mijn hondje en de kat languit op de bank. Want overdag in bed gaan liggen, daar voel ik me niet goed bij.”

Meer geld nodig voor onderzoek

“Onderzoek is hard nodig. Niet alleen om hartpatiënten beter te behandelen, maar ook om te voorkomen dat mensen overkomt wat mij is overkomen. Hart- en vaatziekten kunnen hopelijk in de toekomst eerder herkend worden. En voor alle patiënten met hartfalen hoop ik dat er een nieuwe behandeling komt om de hartpompfunctie te verbeteren. Meer energie om dingen te doen en vol te houden, dat is mijn grote wens.”

Ook je verhaal vertellen?

De Hartstichting is altijd op zoek naar nieuwe ervaringsverhalen van patiënten of mensen in hun omgeving. Wil je je persoonlijke verhaal delen? Stuur ons je verhaal

Deel deze pagina

Lees meer over