Linda had op 45-jarige leeftijd al meer dan een jaar last van haar maag. Tenminste, dat dacht de huisarts. Achteraf bleek dat deze klachten van haar hart afkomstig waren.

“Ik werkte destijds op de linnenkamer van een woonzorgcentrum. Best een zware baan en thuis was ik ook altijd druk bezig.”

Niet aan het hart gedacht

“In eerste instantie snapte ik wel dat de huisarts bij mijn klachten aan de maag dacht. Het leek namelijk alsof er iets in de weg zat in mijn slokdarm. In totaal heb ik drie verschillende medicijnen tegen maagklachten geprobeerd. Maar niets hielp.”

“Zelf heb ik toen nooit gedacht dat er iets zou zijn met mijn hart. Ik was per slot van rekening pas 45. Later kwamen er wel pijnaanvallen bij. Het voelde als een band die om mijn borstkas werd aangetrokken. Misschien had toen wel een belletje kunnen gaan rinkelen.”

Vreselijke pijn

“Op een gegeven moment was de pijn zo erg dat ik het echt niet meer vertrouwde en naar de huisartsenpost ging. Ik kwam daar aan met vreselijk veel pijn en ik was ik heel erg benauwd. Ook liep het zweet over mijn hoofd.”

“Ik lag naast een apparaat dat ik later in het ziekenhuis herkende. Een apparaat om een hartfilmpje te maken. Had ie dat nu maar gebruikt…. Maar de dienstdoende huisarts dacht niet aan het hart. Volgens hem was het hyperventilatie. Hij stuurde me met een kalmeringstablet naar huis.”

Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis

“Tien dagen later ging ik weer naar het werk. Ondanks de pijn. Maar op mijn werk ging het vreselijk mis. De pijn werd erger, ik werd misselijk. Twee collega's zagen me op de grond liggen. Ik was asgrijs.”

“Ik werd met loeiende sirenes afgevoerd naar het ziekenhuis. In de ambulance zweette ik zo erg dat de elektroden steeds loslieten. Op het hartfilmpje zagen de ambulancebroeders direct wat er aan de hand was: een hartinfarct. Eenmaal in het ziekenhuis lag ik binnen een kwartier op de katheterisatiekamer en ben ik gedotterd.”

Gezonder leven

“Nadat ik uit het ziekenhuis kwam zat de schrik er goed in. Het was me duidelijk dat ik iets aan mijn leefstijl moest doen om een nieuw infarct te voorkomen. Ik ben daarom direct gestopt met roken. Helaas kwam ik toen wel 20 kilo aan. Inmiddels ben ik heel intensief bezig om af te vallen. Met resultaat: er is al 10 kilo af! Daar ben ik heel erg trots op.”

“Ik heb ook meegedaan aan een hartrevalidatieprogramma. Door allerlei beweegoefeningen leer je je grenzen opnieuw kennen. Ik vond het daarnaast fijn dat je anderen ontmoet met hartproblemen. Dit helpt bij de verwerking. Want het is niet niks, je leven staat echt van de ene op de andere dag op zijn kop.” 

Erfelijk

“Mijn vader is na 2 hartinfarcten binnen een week overleden. Hij was pas 63 jaar. Zijn vader bleek ook aan een hartinfarct te zijn overleden. Hart- en vaatziekten zitten dus wel in de familie, maar ik dacht er niet bij na dat het erfelijk kon zijn. Bovendien was het alleen in de mannelijke lijn. Met de huidige medische behandelingen had mijn vader het waarschijnlijk wel overleefd, maar destijds waren ze nog niet zover.”

Hart blijvend beschadigd

“Ik slik nu veel medicijnen, maar liefst 13 stuks per dag. Deze medicijnen zijn nodig om een nieuw infarct te voorkomen, maar genezen mijn hart niet. Het infarct heeft mijn hart blijvend beschadigd. De linkerkamer van mijn hart pompt voor nog maar 45% en ik heb dagelijks pijn rondom mijn hart. Zelfs als ik me maar een beetje inspan. En een drukke dag betekent voor mij de volgende dag weer bijtanken.”

“De doorbloeding naar het hart is niet in orde, er gaat te weinig bloed naar de kleinste bloedvaten naar het hart. Dit noemen ze microvasculair syndroom, iets wat vaker voorkomt bij vrouwen. Het lastige alleen is dat artsen die vaten met de gebruikelijke medische technieken niet goed kunnen waarnemen. Ik voel iets wat zij niet kunnen zien.”

Mijn leven is totaal veranderd

“Ik ben blij dat ik nog leef, maar mijn leven is totaal veranderd. Soms vraag ik me boos af: Waarom ik? Mijn drukke baan op de linnenkamer heb ik op moeten geven. Dat werk kan ik fysiek echt niet meer.”

“Het huis stofzuigen, dat moet ik in etappes doen. Ik sta al te hijgen als ik in de supermarkt boodschappen doe, dus uren op de markt rondlopen is er niet meer bij. Ook mijn geheugen is minder geworden, vooral als ik moe ben merk ik dat ik snel dingen vergeet.”

Veel steun

“Gelukkig krijg ik veel steun van mijn man, maar zeker ook van mijn kinderen. Soms zien ze dat iets me te veel wordt. ‘We brengen de wasmand wel voor je naar boven mam’, zeggen ze dan.

“Langzaam pak ik mijn leven weer op. Sinds ik flink wat kilo’s ben afgevallen, merk ik dat ik weer meer energie heb. Samen met mijn vriendin of dochter ga ik vaak een stukje wandelen of fietsen. Dat is gezellig en houdt me fit.”

Collectant bij de Hartstichting

“Na alles wat ik heb meegemaakt, heb ik mij aangemeld als collectant voor de Hartstichting. In mijn eigen straat. Dit is werk dat je makkelijk zelf kunt indelen, dus dat gaat goed. Ze kennen me hier ook allemaal en weten dat ik hartproblemen heb. Dat helpt natuurlijk wel mee als je om een bijdrage vraagt voor de Hartstichting. Ik krijg vrijwel alleen maar positieve reacties.”

“Ik hoop dat artsen door al die aandacht steeds vaker aan het hart denken als vrouwen met onduidelijke klachten op het spreekuur komen. En vrouwen zelf? Die moeten hun klachten ook serieuzer nemen!”

Meer onderzoek naar vrouwenhart

“Het is heel goed dat de Hartstichting geld steekt in onderzoek naar vrouwen en hart- en vaatziekten en hier actief aandacht aan besteedt. Je hoort en leest er meer over de laatste tijd en zo weet ik dat ik niet de enige ben. Er zijn meer vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Die herkenning en erkenning, dat geeft me heel veel steun.”

Geef voor het vrouwenhart

Deel deze pagina

Lees meer over