Naar content trash arrow-down-light menu paper stack mail-bordered instagram linkedin youtube minus arrow-right heart-border share heart facebook twitter arrow-down stethoscope heartbeat link timer food smoke close briefcase plus question-mark mail sheet external scale search info whatsapp check aed 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 mannen niuews nieuwsbrief onderzoek overgewicht reanimeren recepten roken samenwerken phone sphere location

Hier komen de NAW-gegevens formulieren

“Ik vind het goed als jongeren op school reanimatieles krijgen”

“Ik vind het goed als jongeren op school reanimatieles krijgen”

“Ik vind het goed als jongeren op school reanimatieles krijgen”

Hans is pas 10 jaar als zijn vader overlijdt aan een hartstilstand. Zijn vader werd 48 jaar. Hans zit nu op de middelbare school en zijn school doet mee aan het project Reanimatieonderwijs op school.

We hoorden een klap

“Het was 11 januari 2009, einde van de middag. We kwamen net allemaal thuis, en zaten allemaal net zoals anders op de bank iets te drinken.”

“Mijn vader zei dat hij zich niet zo lekker voelde en even op bed ging liggen. Hij kwam de trap weer half af en zei tegen mijn moeder: ‘Bel toch de dokter maar.' Kort daarna hoorden we een klap. Mijn moeder rende de trap op, de telefoon nog in haar hand. Mijn vader was op de grond gevallen. Ze belde direct 112.”

Eerdere klachten

“Mijn vader is overleden aan hartstilstand. Later hoorden we dat hij al eerder, toen we met de hele familie op de ijsbaan waren, had gezegd dat hij last had van pijn op zijn borst. Er is toen tegen hem gezegd dat hij ermee naar de dokter moest gaan. Maar zover is het helaas niet gekomen.”

Moeilijke tijd

“De periode na het overlijden van mijn vader was heel moeilijk, het was een verdrietige tijd. Ik zat toen nog op de basisschool. Op school was er zeker aandacht voor wat er gebeurd was. Maar je moet doorgaan. En dat lukt ook wel. Later, op mijn nieuwe school, heb ik er niet zo veel over gepraat. In mijn klas weten ze het, maar ik heb het niet tegen al mijn leraren verteld.”

Reanimatiecursus gevolgd

“Mijn moeder had ooit een reanimatiecursus gevolgd. Ze wist ook direct dat het om een hartstilstand ging, toch kon zij op dat moment niets meer voor mijn vader doen. Ze wist dat het over was en is bij mijn vader gaan zitten, met zijn hoofd in haar schoot. Later hebben ook de dokters gezegd dat reanimeren geen zin zou hebben gehad. Dat had ze zelf goed aangevoeld.”

“Toch vroeg ze zichzelf later wel af waarom ze niet gereanimeerd heeft. In de jaren erna is ze een paar keer in actie gekomen bij een reanimatie.”

Ons hele gezin kan reanimeren

“Inmiddels hebben mijn broers ook een reanimatiecursus gedaan. Zelf wilde ik vanaf mijn 10e jaar al leren reanimeren, maar ik was nog te jong. Nu ik het op school heb geleerd, kunnen we bij ons thuis allemaal reanimeren. Maar het feit dat je het kunt, wil nog niet zeggen dat je het doet. Dat weet je niet van te voren.”

Reanimatieonderwijs op school

“Toch vind ik dat iedereen moet leren reanimeren. Als veel mensen het kunnen, geeft dat een veiliger gevoel. Daarom vind ik het goed als jongeren op school reanimatieles krijgen. Vanaf 14 jaar kun je het goed leren. De Hartstichting wil daarom dat alle scholen in het voortgezet onderwijs reanimatielessen gaan geven. Het zou mooi zijn als dat lukt.”

> Meer over reanimatielessen op school

Vertel jouw verhaal

Ben jij ook in aanraking gekomen met hart- en vaatziekten en wil je deze ervaring delen? We zijn erg benieuwd naar jouw verhaal.

Deel je ervaring

Lees meer over reanimatieonderwijs

Aanmelden 6-Minutenles op school

Aanmelden 6-Minutenles op school

6-Minutenles op school

6-Minutenles op school

Reanimatieonderwijs op school

Reanimatieonderwijs op school