Shanne Braspennincx ging in 2016 met het Nederlandse baanwielrenteam naar de Olympische Spelen in Rio. Bijzonder, want precies een jaar daarvoor had zij een hartinfarct gehad. Zij is nu ambassadeur voor de Hartstichting, en zette zich onder andere in tijdens de Ronde van Noord-Holland.

Al van jongs af aan is Shanne bezig met de fietssport. Tijdens wedstrijden bleek al snel dat ze talent had en ging ze er helemaal voor.

Al jong talent

“Ik begon met fietsen op de weg. Mijn broers fietsten ook en ik wilde met hen meedoen. Ik bleek er goed in te zijn. Bij wedstrijden reed ik tegen jongens van mijn eigen leeftijd, terwijl het normaal was dat je als meisje met jongere jongens meereed. Maar dat vond ik oneerlijk. Ik won vaak. Ook later, bij het Nederlandse Kampioenschap voor meisjes ben ik een paar keer eerste geworden.

Overstap naar wielrennen op de baan

“Fietsen was mijn enige sport, ik vond andere dingen wel leuk, maar het fietsen slokte al mijn tijd op. Toen ik 20 was, ben ik overgestapt naar het baanwielrennen. Vooral het onderdeel keirin vind ik mooi. Het gaat daarin niet alleen om fietsen, maar ook om kracht en goed nadenken, tactisch rijden. In 2015 won ik tijdens de wereldkampioenschappen de zilveren medaille op dit onderdeel.”

Trainen voor Olympische Spelen

“Daarna ging ik in de Verenigde Staten in Colorado op trainingskamp voor de Olympische Spelen 2016 in Rio. Maar daar ging het mis. Op die bewuste ochtend had ik nog een wedstrijd gewonnen, en ik stond  zelfs in de finale. Maar ik voelde me helemaal niet goed.”

“Als sporter ben je gewend tot het uiterste te gaan, je hebt een hogere pijngrens. Eigenlijk wilde ik de finale ‘s avonds nog gewoon gaan rijden, maar omdat het regende en we op een buitenbaan moesten rijden, werd het afgelast. Achteraf is dat mijn geluk geweest.”

Een hartinfarct op je 24e

“Die nacht had ik veel pijn, werd een paar keer wakker, had een raar gevoel in mijn linkerarm. Ik was aan het zweten, was misselijk. Hoewel ik zelf twijfelde, drong mijn coach aan om naar het ziekenhuis te gaan. Daar constateerden de artsen dat ik de vorige dag al een hartinfarct had gehad. Mijn kransslagader zat voor 99% dicht. Op dat moment kon ik het eerst niet geloven, het is zo onwerkelijk als je op je 24e een hartinfarct krijgt.”

Tweemaal gedotterd

“Ik werd meteen gedotterd en kreeg een stent. Vervolgens lag ik zo'n 2 dagen op de hartbewaking en daarna nog 1,5 dag op zaal. Gelukkig mocht ik toen naar huis. Al snel ben ik naar Nederland terug gegaan, want ik wilde het liefst thuis zijn. De maanden erna voelde ik me niet veel beter, ik had het gevoel dat ik niet herstelde. Daarom ging ik opnieuw het medische traject in, kreeg scans en een MRI. Uiteindelijk bleek dat de stent die ze geplaatst hadden al weer grotendeels was dichtgeslibd. In het AMC ben ik opnieuw gedotterd.”

Wil om terug te komen

“Vanaf september kon ik echt gaan revalideren. Ik moest me van de arts heel rustig houden, en daarom begon ik met een korte wandeling. Ik was in die tijd heel moe en sliep veel, voelde me soms net een oude oma.”

“Maar ik wilde terugkomen! Op Papendal kreeg ik fysiotherapie en begon ik voorzichtig met krachttraining. Het was fijn dat dat daar kon, voor mij een bekende omgeving waar ik me thuis voel. Langzaam krabbelde ik op.”

Mee naar Rio

“In het begin zag de medische staf het het somber in, maar na 4 maanden kreeg ik groen licht om weer volop te gaan trainen. Nu ik erop terug kijk is dat best snel, maar zo voelde het toen niet. Vanaf februari zette ik het gas erop. Een paar keer werd ik teruggefloten door mijn lichaam en werd ik ziek, maar het ging steeds beter.”

“Wat was ik blij toen ik hoorde dat ik mee mocht naar Rio! Weliswaar als reserve, maar toch. Het gaf mij het vertrouwen dat ik weer op een hoog niveau mee kon fietsen.”

Het zit in de familie

“Mijn familie heeft mij al die tijd heel goed gesteund, al zijn ze natuurlijk enorm geschrokken. Want ik ben niet de enige met hartproblemen in de familie.”

“Mijn vader kreeg ook al heel jong een hartinfarct, op zijn 35e. Hij is ook gedotterd en heeft een bypassoperatie gehad. Mijn opa is overleden aan een hartstilstand. Aan mijn moeders kant zit hoog cholesterol in de familie. Zelf had ik op mijn 17e last van hartritmestoornissen, maar daar ben ik overheen gegroeid. In het ziekenhuis gaven ze aan dat dat ook geen verband heeft met mijn hartinfarct.”

Doorgaan met topsport

“Inmiddels heb ik geaccepteerd wat er gebeurd is, het is een deel van mij. Ik heb mezelf goed leren kennen. Mijn overtuiging is dat je mindset heel belangrijk is.”

“Ik sta achter mijn keuze om topsporter te zijn. Mijn droom is wereldkampioen te worden op de baan, straks in april 2017 in Hong Kong. Daar heb ik alles voor over en werk ik naar toe. Ik wil laten zien dat je na een hartinfarct nog een goed leven kan leiden. Ga niet stilzitten, blijf actief en verleg je grenzen. Maar natuurlijk besef ik dat ik geluk heb dat ik nog op dit niveau kan fietsen.”

Ambassadeur voor de Hartstichting

“De Hartstichting heeft me gevraagd of ik hun ambassadeur wil zijn voor fietsevenementen. In december 2016 vond het Six Day Amsterdam wielerevent plaats in het Velodrome in Amsterdam. Daar vervulde ik voor het eerst mijn taak als ambassadeur. In het VIPgedeelte in de binnenring van de baan heb ik meer over de Hartstichting verteld.”

Ronde van Noord-Holland

“In april 2017 was de Ronde van Noord-Holland. Er deed een team van HARTfietsers meer die geld ophaalden voor onderzoek naar hart- en vaatziekten. Ik gaf dit fietsteam van tevoren een clinic en was er op de dag zelf bij om de deelnemers een hart onder de riem te steken.”

Geld voor onderzoek

“Ik vind het fijn om op deze manier iets te kunnen betekenen voor de Hartstichting, want dit goede doel ligt mij nauw aan het hart. Er kan nooit genoeg geld ingezameld worden om stappen te zetten in de medische wetenschap.”

“Met alles wat ik heb meegemaakt met mijn hart, wil ik graag bijdragen aan onderzoek. In mijn familie zijn er veel vragen over erfelijkheid. Waarom kreeg mijn vader bijvoorbeeld zo jong een infarct?  Het zou mooi zijn als door onderzoek een genetische afwijking veel eerder op te sporen is.”

Vertel je persoonlijke verhaal

We zoeken altijd ervaringsverhalen. Wil je net zoals Shanne je persoonlijke verhaal delen?

Stuur ons je verhaal

Deel deze pagina

Lees meer over