Spring direct naar Zoeken, Site-navigatie, Inhoudsopgave
Ervaringsverhalen reanimatie
Blij dat ik heb kunnen handelen
Sandra van Schie volgde in februari 2008 voor het eerst een reanimatiecursus. Bij haar schoonzus. In het najaar van 2009 zou ze een herhalingscursus gaan volgen. Door een ervaring in het zwembad heeft ze die vervroegd. Een EHBO-er moest een badgast reanimeren.
Ervaring heel belangrijk
“Zelf had ik dat ook kunnen doen, maar door mijn onervarenheid stond ik als aan de grond genageld”, herinnert ze zich. Hierdoor besefte ze hoe belangrijk het is ervaring te hebben. Ze besloot de herhalingscursus te vervroegen.
Hulp nodig
Dat was maar goed ook, want eind september 2009, 3 weken na de zwembadsituatie en 2 weken na de herhalingscursus, was haar hulp nodig. Voor de eerste keer moest ze gaan reanimeren: Sandra reanimeerde haar moeder samen met haar broer.
Niet lekker
“Mijn moeder voelde zich rond 04.00 uur niet lekker, maar wilde mijn broer, die nog thuis woonde, niet wekken. Om 06.00 uur belde ze mij in Ypenburg, binnen 20 minuten was ik bij het huis van mijn moeder in Delft. Toen ik binnenkwam, lag ze in een rare houding op de bank met haar mond open. Ze ademde niet.
Reanimeren
Mijn broer belde 112, ik begon met reanimeren, na enige tijd nam mijn broer het over. De politie kwam als eerste en gebruikte de AED. De ambulance nam mijn moeder mee naar het ziekenhuis. Daar heeft ze na een dotterbehandeling nog 5 dagen in coma gelegen voordat ze overleed.”
Zelfverzekerder
“Ik vind het nu nog moeilijk om iemand te reanimeren. Eerst wil ik weer een herhalingscursus doen om me zelfverzekerder te voelen over alle handelingen. Dan kijk ik wat ik er verder nog mee kan doen, zoals me aanmelden bij de sms-alerts van 6 minutenzones in de buurt.”
Bedroefd, maar blij
“Het voelt heel fijn dat ik een reanimatiecursus heb gedaan. Mijn moeder heeft het helaas niet overleefd, maar ik heb in elk geval alles voor haar gedaan wat ik kon doen. Ik heb daardoor geen schuldgevoel en hoef mezelf geen verwijten te maken.”