Spring direct naar Zoeken, Site-navigatie, Inhoudsopgave

Het hart van een mens begint ongeveer in de vijfde week van de zwangerschap te kloppen. Ongeveer 2,5 miljard slagen in een mensenleven. Maar hoe ontstaat een hartritme en hoe komt het dat het hart blijft slaan?

Het antwoord vindt u in twee begrippen:  

  • autonome zenuwstelsel
  • prikkelgeleidingssysteem

Autonome zenuwstelsel
Het autonome zenuwstelsel regelt vanuit de hersenen onder andere de ademhaling, hartslag en de bloeddruk. Dat gebeurt automatisch door middel van prikkels. U heeft daar geen invloed op. 

Prikkelgeleidingssysteem
Het prikkelgeleidingssysteem is de elektrische bekabeling van ons hart, een ingewikkeld netwerk van speciale cellen in de hartspier. Het systeem geeft als een reeks dominosteentjes een elektrische prikkel  door. Deze verspreidt zich bliksemsnel over het hele hart.

De elektrische prikkel volgt onderstaande weg:

  • de sinusknoop
  • de AV-knoop
  • bundel van His, bundeltakken en Purkinjevezels

De verschillende onderdelen van het prikkelgeleidingssysteem hebben hun eigen plaats en taak in het netwerk.

Prikkelgeleiding

De sinusknoop
Deze knoop is een groepje langgerekte cellen. De sinusknoop ligt boven in de rechterboezem. Hier begint de elektrische prikkel. De cellen van de sinusknoop geven het snelst van alle cellen in het hart een elektrische prikkel af. Samen zijn ze een natuurlijke pacemaker. Zodra de sinusknoop de elektrische prikkel heeft afgegeven verspreidt deze zich over de spiercellen in de boezems naar de AV-knoop.

De AV-knoop
De groep cellen van de AV-knoop ligt midden in het hart op de grens tussen boezem en kamer. Deze cellen hebben een bijzondere eigenschap: zij kunnen een elektrische prikkel afremmen. De AV-knoop is een soort verdeelstation en zorgt ervoor dat de kamers net iets later samentrekken dan de boezems.

De bundel van His, de bundeltakken en de Purkinjevezels
Na de AV-knoop volgt de elektrische prikkel zijn weg langs de bundel van His naar de twee bundeltakken, een linker en een rechterbundeltak. Dit zijn bundels zenuwdraden die zich vertakken in de Purkinjevezels. Deze zorgen ervoor dat de kamers samentrekken.