Spring direct naar Zoeken, Site-navigatie, Inhoudsopgave
Hartritmestoornissen
Het WPW-syndroom komt naar schatting bij 20.000 mensen in Nederland voor.
Er is een afwijking in het elektrishce systeem van uw hart. Normaal gesproken ontstaat start een elektrische prikkel in de sinusknoop in uw rechterboezem. Van daaruit verspreidt hij zich over de boezems.
Tussen de boezems en de kamers houdt de AV-knoop de elektrische prikkel even vast om hem vervolgens bliksemsnel over de kamers te verspreiden.
De AV-knoop vormt door deze ingebouwde vertraging een soort veiligheidsmechanisme.
Wat is het WPW-syndroom?
Bij het WPW-syndroom bestaat er een extra elektrische verbinding tussen de boezems en de kamers: de bundel van Kent. Via deze bundel kunnen de elektrische prikkels een alternatieve route nemen. Ze gaan dan niet allemaal door de AV-knoop. De bundel van Kent vertraagt de prikkel niet, maar laat hem op volle snelheid door.
Soms springt bij het WPW-syndroom de prikkel via de bundel van Kent weer terug naar de boezems. Er ontstaat een cirkelbeweging, die ook wel cirkeltachycardie of re-entry tachycardie genoemd.
De bundel van Kent is al bij de geboorte aanwezig, maar het WPW-syndroom is meestal niet erfelijk.
Symptomen
Veel mensen met het WPW-syndroom hebben geen klachten en weten dan ook niet dat ze de aandoening hebben.
Dit komt omdat het WPW-syndroom niet altijd ritmestoornissen veroorzaakt. Vaak onstaan de stoornissen pas op latere leeftijd, maar ze komen ook op jonge leeftijd voor.
Het hart klopt tijdens een aanval zeer snel, vaak meer dan 200 slagen per minuut. De pols is zwak.
Klachten die optreden tijdens een aanval zijn:
- hartkloppingen
- hartbonzen
- duizeligheid
- (neiging tot) wegraken
- kortademig en pijn op de borst
Bijkomende klachten zijn:
- transpireren
- niet lekker voelen
- misselijkheid
Een aanval duurt een paar minuten tot enkele uren en gaat meestal vanzelf over.Soms is het nodig om de aanval met medicijnen te stoppen.
Onderzoek en diagnose
Het WPW-syndroom is vaak te zien op een hartfilmpje (ECG), ook wanneer er geen klachten zijn.
Met elektrofysiologisch onderzoek (EFO) kan de arts het risico op ritmestoornissen onderzoeken.
Behandeling
Er is een verschil in behandeling van:
- een acute aanval van een ritmestoornis stoppen
- voorkomen van aanvallen in de toekomst
Acute aanval stoppen
Om een acute aanval te stoppen zijn er een aantal opties:
- cardioversie door per infuus medicijnen toe te dienen (anti-aritmica).
- elektrische cardioversie
Een ernstige situatie ontstaat als de ritmestoornis overgaat in kamerfibrilleren. Dan pompt het hart geen bloed meer rond. Dan raakt u binnen enkele seconden buiten bewustzijn.
Er is een elektrische schok met een defibrillator of AED nodig om het hart weer in het normale ritme te krijgen.
Voorkomen ritmestoornissen
Het kan zijn dat uw ECG wijst op een WPW-syndroom, maar dat u nooit last heeft van ritmestoornissen. Dan is onderzoek en behandeling niet altijd nodig.
Uw cardioloog beoordeelt of behandeling nodig is met behulp van een elektrofysiologisch onderzoek (EFO). Zonder behandeling nemen de ritmestoornissen vaak toe als u ouder wordt.
De behandelopties zijn:
- medicijnen om ritmestoornissen te voorkomen (anti-aritmica)
- wegbranden van de bundel van Kent via een ablatie of (zelden) een hartoperatie
Als de bundel van Kent met succes uitgeschakeld is, is de ritmestoornis meestal voorgoed verdwenen en is controle niet meer nodig.
Het komt ook voor dat op hoge leeftijd de klachten zomaar verdwijnen. Dit komt dan doordat de bundel van Kent zijn prikkelgeleidend vermogen verliest.
Lees verder
